ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ, ΜΙΧ. ΔΑΓΚΛΗΣ

 

Τελευταία δουλειά είναι το Δράκουλας: H εξομολόγηση του, σε σενάριο Γιώργου Πολ. Παπαδάκη, από εκδόσεις 'Δρόμων'. Εδώ βαδίζουμε σε πιο mainstream μονοπάτια, μα με το άρωμα του retro να εξακολουθεί να είναι έντονο παρότι διαδραματίζεται στην σύγχρονη εποχή. Αποτελεί την μεγαλύτερη (σε έκταση) δουλειά του Νίκου και την πιο ώριμη. Είναι η ιστορία του Δράκουλα μέσα από μια διαφορετική οπτική. Έχει πολλούς χαρακτήρες, μεγάλες σκηνές δράσης, μια δουλεμένη ιστορία, ενώ δεν παραλείπεται το μακελειό. Το αγαπημένο, λατρεμένο μακελειό. Η ιστορία σφύζει από την αγάπη των δημιουργών για τον χαρακτήρα του Μπραμ Στόκερ. Θέλουμε οι δουλειές των καλλιτεχνών να είναι φτιαγμένες με αγάπη και μεράκι και όχι να υπάρχουν για να εξυπηρετήσουν το κοινό, και αυτό ακριβώς συμβαίνει εδώ. Το Δράκουλας: η εξομολόγηση του είναι ένα αριστοτεχνικό κόμικ και αξίζει μεγαλύτερης αναγνώρισης. Ελάτε, έχουμε Έλληνες να διασκευάζουν το "Δράκουλα" - πόσες φορές θα τύχει να το πούμε αυτό;! Θα βρείτε το κόμικ online και σε κομιξάδικα.

ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ, Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ, ΚΡΙΤΙΚΗ GREEKCOMICS1 (INDIAN)

 

Προσωπικά δηλώνω λάτρης των ιστοριών του Δράκουλα κι αυτός ήταν ο βασικός λόγος που αγόρασα τον εν λόγω graphic novel (ένας δεύτερος λόγος είναι το υπέροχο σχέδιο του Malk). Για να είμαι, όμως, ειλικρινής, περίμενα να μην εκπλαγώ με την αφήγηση, μιας κι όλοι ξέρουμε πάνω-κάτω το origin του χαρακτήρα και την πορεία του στον χώρο της λογοτεχνίας, του κινηματογράφου και των κόμικς. Συνήθως μένει να δούμε απλά μία νέα προσέγγιση στον ήδη υπάρχοντα μύθο. Με χαρά μου, λοιπόν, διαπίστωσα ότι εδώ δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

 

Ο κ.Παπαδάκης, πολύ μαεστρικά, δημιουργεί ένα σενάριο που αντιτίθεται στα κλισέ και τα αναμενόμενα, αλλά ταυτόχρονα κρατάει την υφή και την αίγλη του origin. Το σενάριο εκτυλίσσεται, όχι στον μεσαίωνα, αλλά στην σύγχρονη εποχή, αυτή που ζούμε και μας ταξιδεύει μέσα στην καρδιά του άντρου του Ρουμάνου Βοεβόδα. Υπάρχουν, βέβαια, και κάποιες μικρές αναδρομές στο παρελθόν, οι οποίες βοηθούν στην σωστότερη κατανόηση της αφήγησης. Η πλοκή ξεκινάει ήπια, αλλά από την αρχή κιόλας μάς υπόσχεται ότι αυτή η ηρεμία, σε λίγο, θα μετατραπεί στον απόλυτο τρόμο. Όσο κυλούν οι σελίδες η ένταση ανεβαίνει και κορυφώνεται. Όσον αφορά τον Δράκουλα, ο συγγραφέας, φροντίζει να του αποδώσει περισσότερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και να βάλει τον αναγνώστη να δει την “καλή” του πλευρά. Να ακούσει την ιστορία, από το στόμα του κι όχι από τις κλασικές περιγραφές των εχθρών του. Προσωπικά βρήκα ευφυή και πρωτότυπη αυτή την συγγραφική προσέγγιση.  Εννοείται, πάντως, ότι η σατανική του υπόσταση υπάρχει. Πώς δεν θα μπορούσε άλλωστε, μιας και μιλάμε για τον Δράκουλα?  Το φινάλε κλείνει την ιστορία με αρκετό αίμα (όπως αρμόζει), με θλίψη, αλλά και με όμορφα τοπία. Κάπου αχνά ένιωσα και μία αίσθηση δικαίωσης του βασιλιά του σκότους. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία ιστορία που την προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις της κουλτούρας του Δράκουλα, που επιθυμούν να διαβάσουν κάτι διαφορετικό. 

 

Για το σχέδιο δεν μπορούμε να πούμε πολλά. Ο Malk, έχει δώσει από παλιά δείγματα γραφής κι έχει καθιερωθεί στον χώρο με το πανέμορφο κι άκρως ρεαλιστικό σχέδιό του. Έτσι κι εδώ, έχουμε μία απόδοση τοπίων αριστοτεχνική, ενώ και οι χαρακτήρες ήταν καλοσχεδιασμένοι κι ο αναγνώστης διέκρινε στα πρόσωπά τους την θλίψη, τον τρόμο, την απογοήτευση, τον πόνο και γενικά όλες τις εκφάνσεις που έπρεπε να έχουν την κάθε στιγμή. Ο Δράκουλας φέρνει πολύ στον μεγάλο Christopher Lee, ενώ κάποιες κινήσεις του (όπως πχ όταν βάζει το εσωτερικό της παλάμης του κάτω από τα μάτια του) φέρνουν στο στυλ του, άλλου μεγάλου, Bela Lugosi.  Το ασπρόμαυρο χρώμα νομίζω ότι δένει πολύ καλά με το περιεχόμενο και γενικά με το στυλ που θέλουν οι συντελεστές να επικρατήσει. Και για να μην λέτε ότι δεν κάνω παράπονα, ας πω ένα.  Το σχέδιο το βρήκα πολύ λεπτομερές, αλλά με το υπάρχον φορμάτ της έκδοσης και με το μαύρο πλαίσιο των σελίδων, μου φάνηκε (σε αρκετά σημεία, όχι συνέχεια) ότι ασφυκτιά στα καρέ, είναι παραφορτωμένο και μπερδεύει. Με ένα μεγαλύτερο φορμάτ (αν και δεν είμαι λάτρης των μεγάλων διαστάσεων στις εκδόσεις), νομίζω ότι θα απολαμβάναμε καλύτερα το αποτέλεσμα.

 

Όσον αφορά την έκδοση την βρήκα πολύ προσεγμένη και στιβαρή. Το χρώμα στο εξώφυλλο δένει καλά, ενώ τα σχέδια, τόσο στο εξώφυλλο, όσο και στο οπισθόφυλλο, είναι επιβλητικά και προϊδεάζουν τον αναγνώστη ότι θα διαβάσει κάτι καλό. Η κόλληση φαίνεται αρκετά ανθεκτική, ενώ το ματ χαρτί είναι παχύ και προσφέρεται σε πολλές αναγνώσεις. Στα έξτρα, ο αναγνώστης θα βρει (στην αρχή) ένα ολοσέλιδο σκίτσο του Malk, καθώς και μία εισαγωγή από τον κ.Παπαδάκη για την Τρανσυλβανία, δοσμένη με ποιητική-λογοτεχνική χροιά. Μετά το πέρας της ιστορίας, έχουμε τις βιογραφίες των δύο συντελεστών, για να ακολουθήσουν στην συνέχεια δύο σελίδες με προσχέδια. Το μοναδικό παράπονο που θέλω να εκφράσω είναι ότι θα έπρεπε να είχε γίνει καλύτερη επιμέλεια των κειμένων, γιατί εντόπισα αρκετά λαθάκια (κάποιες λέξεις που δεν μπήκαν ή μπήκαν σε λάθος θέση, κάποια γράμματα που έλειπαν κ.ά.), τα οποία καλό θα ήταν να μην υπήρχαν. Όχι ότι μου στέρησαν την απόλαυση, απλά υποβαθμίζουν την τόσο καλή προσπάθεια. Δεν θα μπω στην λογική να τα επισημάνω. Με μία γρήγορη ανάγνωση γίνονται ευδιάκριτα. Κατά τα άλλα, εύχομαι να κυκλοφορήσουν κι άλλες τέτοιες δουλειές που να φέρουν την ελληνική σφραγίδα και να αγκαλιαστούν όπως τους αξίζει από το αναγνωστικό κοινό. 

 

ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΙΔΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ: Ο ΝΕΟΦΑΣΙΣΤΑΣ

 

ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΙΔΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ: Ο ΝΕΟΦΑΣΙΣΤΑΣ

 

Ο φασισμός, δεν είναι ιδεολογία. Είναι στάση ζωής. Είναι η προσπάθεια φίμωσης της γνώμης του άλλου, που δεν ταυτίζεται με τη δική σου. Είναι επίσης η προσπάθεια επιβολής της δικής σου γνώμης ως «σωστής». Ο 21^ος πρώτος αιώνας έχει αναδείξει σε υπερθετικό βαθμό προβλήματα και θέματα που κάποτε αποτελούσαν ταμπού και «καυτά κάρβουνα». Ομοφυλοφιλία, ρατσισμός, ισότητα των ανθρώπων. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν σταμάτησε η πάλη για μια πιο ελεύθερη κοινωνία με στόχο την «ουτοπία». Την ουτοπία μιας ελεύθερης κοινωνίας απόλυτα ίσων μελών. Μια κοινωνία, αλληλοσεβασμού, σεβασμού της οποίας διαφορετικότητας, μια κοινωνίας, όπου οι ερωτικές προτιμήσεις, το χρώμα, η κοινωνική τάξη, η πολιτική ιδεολογία, το θρήσκευμα,  η εν γένει διαφορετικότητα δεν θα παίζει κανένα ρόλο αρνητικό, ούτε θα αποτελεί αντικείμενο κρίσης. Πράγματα θεωρητικά αυτονόητα, που όπως τελικά αποδεικνύεται, δεν είναι. Ακόμα κι από εκείνους που υποτίθεται τα υποστηρίζουν.

Η διαφορετικότητα των πολιτισμών, μέσα από αιώνες πολιτισμικής και κοινωνικής  ζύμωσης  αναπόφευκτα, έχει παγιώσει «ήθη, έθιμα και παραδόσεις» που έχουν καταγραφεί στη συλλογική συνείδηση λαών και εθνοτήτων σαν «απολύτως σωστά». Αυτό καθιστά το μέσο άνθρωπο, με μια μέτρια ανάπτυξη συνειδητότητας  ικανό να περιχαρακώνει αντιλήψεις και απόψεις μέσα στα κλειστά ερμάρια του μυαλού του, ως «απόλυτα σωστές» και «ορθές», έτσι ώστε να καθιστά δύσκολο έως αδύνατο να δεχθεί οποιαδήποτε αλλαγή. Ισότητα ναι, ελευθερία λόγου ναι… αλλά…

Όλος αυτός  ο ορυμαγδός αλλαγών μέσω και της ασύδοτης ελευθερίας που έδωσε το διαδίκτυο, οδήγησε τον καθένα, να λέει, ότι θέλει, όπως θέλει, όποτε θέλει. Όταν ο Μ. Θεοδωράκης, μίλησε για αριστερόστροφο φασισμό σε μια δημόσια ομιλία, πολλοί έπεσαν να τον φάνε με τη ρήση: «Ο Μίκης ξεκούτιανε» ακριβώς επειδή δεν εξέφραζε την άποψή τους. Αν παρόλη την ηλικία του έλεγε ή δεν έλεγε αυτό που ήθελαν να ακούσουν, οι ίδιοι άνθρωποι, θα έλεγαν: «Α ρε Μίκη λεβέντη, τα έχεις τετρακόσια, ζεις για να μας οδηγείς».

Όταν κάποιοι εκφράζουν την αντίθεση τους σε γάμους ομοφύλων ή σε υιοθέτηση παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, αντιμετωπίζονται με βδελυρό τρόπο και διώκονται λεκτικά. Γιατί άραγε θα πρέπει να συμφωνούν, ντε και καλά;

Όταν κάποιοι διαφωνούν με το μεταναστευτικό και εκφράζουν μια διαφορετική άποψη για τους λαθρομετανάστες διώκονται λεκτικά ως «φασίστες» και ρατσιστές».

Σε μια ανάρτηση μου σε κινηματογραφικό σάιτ, έκανα πριν καιρό ένα ποστ, με θέμα ότι κάποιοι κινηματογραφικοί ρόλοι, όπως τρελών, ψυχοπαθών, αναπήρων ανθρώπων είναι «πιασάρικοι» για όσκαρ. (Η Λάμψη, Τζόκερ, Το αριστερό μου πόδι, Ο άνθρωπος της βροχής κ.α). Ειδικά αν το ηθοποιός είναι μεγάλου βεληνεκούς η διάκριση είναι πολύ πιθανή. Το δύσκολο έγραψα, είναι να πάρεις όσκαρ ενσαρκώνοντας ένα συμβατικό χαρακτήρα.

Το ποστ είχε μια γενικά μεγάλη απήχηση με ανταλλαγή απόψεων και αρκετά λάικς. Το επόμενο πρωί που ξύπνησα και μπήκα είδα και κάποια σχόλια με αναφορές περί ρατσισμού. Σκέφτηκα, ότι μπήκα σε λάθος ομάδα και ξαναπροσπάθησα αλλά βεβαιώθηκα ότι αφορούσε το δικό μου ποστ. Έπαθα σοκ. Οι χαρακτηρισμοί υπήρχαν διότι είχε αναφερθεί (γενικόλογα φυσικά), η λέξη «τρελός». Διότι πως τολμάς να αναφέρεις τη λέξη τρελός, είναι υποτιμητική θεώρησαν οι νεοφασίστες (για ποιόν;;;). Εκεί συνειδητοποίησα …το.. που ζω και το τι μέλλει γενέσθαι. Κοινώς, δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα.

Οι λέξεις: φασισμός, ρατσισμός, ομοφοβία κλπ, έχουν γίνει καραμέλα στα στόματα των περισσότερων, ειδικά νεαρότερων ατόμων που μεγαλώνουν με αυτή τη νοοτροπία. Με τη νοοτροπία, του ότι αν τολμήσει κάποιος να πει, ότι δεν του αρέσει στο 90% των σειρών ή των σύγχρονων ταινιών που παρακολουθεί να βλέπει, διαρκώς σχέσεις και οικογένειες ομοφύλων διότι θεωρεί ότι δεν αντικατοπτρίζει τον κοινωνικό μέσο όρο (δεν είναι κακό, για το γράφοντα είναι εντελώς αδιάφορο), να πέφτουν να τον ξεσκίσουν.

Με τη νοοτροπία ότι αν κάποιος τολμήσει να ξεστομίσει…. Ότι το τάδε χρονικό διάστημα την περίοδο της χούντας, έγιναν πολλά έργα σε μια περιοχή ή η οικονομία άκμαζε (χωρίς να είναι απαραίτητα υποστηρικτής του καθεστώτος), να πέφτουν να τον ξεσκίσουν.

Με τη νοοτροπία ότι αν κάποιος τολμήσει να πει ότι πιστεύει στο Χριστό και στην Παναγία, (ακόμα κι αν αυτό το εκφράσει με ταπεινό τρόπο, χωρίς πρόκληση), να πέφτουν να τον ξεσκίσουν, ως αμόρφωτο και κομμάτι του όχλου.

Με τη νοοτροπία, ότι αν κάποιος τολμήσει να πει ότι κάνει «διαλογισμό» και «γιόγκα» και ότι «ο Θεός είναι παντού» να πέφτουν να τον ξεσκίσουν (οι άλλοι αντίστοιχοι φανατικοί, θεουσάτοι χριστιανοί), γιατί ο Θεός είναι ένας, ο αληθινός, αυτός που «πιστεύουμε  εμείς», και οτιδήποτε άλλο είναι κατασκεύασμα του διαβόλου του σατανά η του δαίμονα και ο οποιαδήποτε το αναφέρει ή το υποστηρίζει είναι πλανημένος.

Με τη νοοτροπία, ότι αν κάποιος τολμήσει να πει ότι είναι άθεος, αυτό αυτόματα συνδέεται από τους «καλούς ανθρώπους» με «ηθική έκπτωση» και λιθοβολείται είτε άμεσα είτε έμμεσα. Διότι πως μπορεί ένας άνθρωπος «καλός» να μην είναι θεοσεβούμενος;

Με τη νοοτροπία, ότι αν κάποιος τολμήσει να πει ότι του αρέσει το κρέας και δη το κυνήγι, είναι «ένα κτήνος» που καταναλίσκει «αθώες ψυχούλες» αντί να είναι βήγκαν. Διότι δε μπορεί ένας «ευαίσθητος» άνθρωπος να τρώει κρέας.

Με τη νοοτροπία-χαριτολογώντας πλέον - ότι αν κάποιος προτιμά τις λευκές φρυγανιές, και όχι τις σικάλεως που είναι σκούρες… είναι ρατσιστής με τις φρυγανιές.

Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Όλα αυτά είναι κατασκευάσματα των ανθρώπων, ανάλογα την εποχή και την κοινωνία. Το μόνο αντικειμενικό λάθος είναι να θεωρείς τη γνώμη του άλλου υποδεέστερη από τη δική σου, ακόμα κι αν ανήκει σε  μια μειοψηφία, ακόμα κι αν δεν είναι της μόδας, ακόμα κι αν ανατρέπει τη δική σου κοσμοθεωρία. Το μόνο αντικειμενικό λάθος είναι να προσπαθείς να βλάψεις ή να κακοποιήσεις ή να λοιδορήσεις ή να κατηγορήσεις τον άλλον επειδή δεν έχει την δική σου άποψη ή τη δική σου σκιαγράφηση πάνω σε διάφορα θέματα.

Τη δεκαετία του 1920, μια γυναίκα με φούστα κοντύτερη από 20 εκατοστά από το έδαφος (νόμος Πάγκαλου) θεωρούταν ελαφριών ηθών και χαρακτηριζόταν σαν πουτάνα από τον κοινωνικό περίγυρο. Όλοι ήταν σίγουροι γι αυτό.

Τις δεκαετίες του ‘40 και του ‘50 γινόντουσαν εγκλήματα  τιμής σε επαρχιακές περιοχές και αλληλοσκοτώνονταν μεταξύ τους μέσα από ταμπέλες «αριστερός» και «δεξιός». Οι περισσότεροι, άνθρωποι αγράμματοι, χωρίς κάν ιδεολογική και πολιτική μόρφωση, δρούσαν πρωτόγονα μέσα από στεγανά και βδελυρές ιδεοληψίες που είχαν κληρονομήσει από τους, με τον ίδιο τρόπο αναθρεμμένους γονείς τους

Μέσα από μια δίκαιη προσπάθεια, βελτίωσης σαθρών καταστάσεων παρελθόντων ετών αν όχι αιώνων, μέσα από κοινωνικές αδικίες, ανισότητες, ομοφοβίες, αποκλεισμό κοινωνικών ομάδων, διωγμών, άσκηση βίας ο σύγχρονος άνθρωπος με σημαία του, την «ελευθερία της έκφρασης» τείνει να εξομοιώνεται με τον κλασικό ρατσιστή της δεκαετίας του ‘60 που θα έλεγε «σκυλάραπα» έναν έγχρωμο καθ όλα ισότιμο άνθρωπο, με βάση το χρώμα του ή θα έσκουζε και θα απέκλειε από τον κοινωνικό περίγυρο κάποιον άνθρωπο που απλώς θα είχε διαφορετικές ερωτικές προτιμήσεις.

Οι αδικίες αυτές, πολλών χρονών, ανέπτυξαν ένα νέο είδος σύγχρονου ανθρώπου: τον νεοφασίστα. Τον προκλητικό «ιδεαλιστή» «αντι-ομοφοβικό», «αντι-ρατσιστή», «αντι-φασίστα», μετανεωτερικό άνθρωπο που σκούζει σε κάθε ευκαιρία με όποιον θεωρεί ότι παρεκκλίνει από το «σωστό δρόμο». Ο νεοφασίστας δεν μπορεί να διακρίνει, τον πραγματικά κακό άνθρωπο, τον πραγματικό ρατσιστή ή τον πραγματικά ομοφοβικό, αλλά επιτίθεται και καυτηριάζει, μια οποιαδήποτε έκφραση ή φράση αντίκειται κατ εκείνον με το όραμα «ελευθερίας» που τον ποτίζει.

Ο νεοφασίστας «ψάχνει να βρει» ατόπημα παντού: από τη λεπτομέρεια, από μια οποιαδήποτε άποψη, από μια ασήμαντη έκφραση για να χαρακτηρίσει, να κατηγορήσει και να καταδικάσει. Ο νεοφασίστας κυριαρχείται από το μίσος και τείνει ν

α εξομοιωθεί με το παλαιό αποκρουστικό πρότυπο του «πρωτόγονου» άξεστου, ακοινώνητου αρτηριοσκληρωτικού μονολιθικού «κατόχου της απολύτου αλήθειας». Αν μπορούσε θα κρέμαγε, ή θα σκότωνε. Ο νεοφασίστας πολλαπλασιάζεται καθημερινά και κρίνει κατακρίνει καταδικάζει, διότι αυτός γνωρίζει, το «σωστό» και όποιος δεν ταυτίζεται με τις απόψεις του αποτελεί θλιβερό απομεινάρι ενός ακατονόμαστου παρελθόντος. Ο νεοφασίστας είναι υποκριτής.

Ο νεοφασίστας αρέσκεται να κατηγορεί και να βρίζει καθημερινά και μέσω του πληκτρολογίου του σε κοινωνικά δίκτυα και ομάδες. Οποιαδήποτε φήμη «αμαυρώνει» την υπόληψη κάποιου, δε διστάζει να την αναπαράγει και να βγάλει συμπεράσματα, χωρίς αποδείξεις, απλά με μόνο όχημα τη φήμη.

Ο κλασικός παλαιός φασίστας, ήταν το λιοντάρι που το έβλεπες, γνώριζες ότι θα «σε φάει» και το απέφευγες. Ο νεοφασίστας, είναι η κόμπρα, που είναι ντυμένη με το ένδυμα μιας δήθεν δικαιοσύνης»  και στην πρώτη ευκαιρία θα σε κρεμάσει από το πρώτο κλαδί μια τυχαίας βελανιδιάς.

Η σύγχρονη παράνοια οδηγεί ήδη σε συζητήσεις για… άκουσον, άκουσον, αλλαγές σε λέξεις ή εκφράσεις κλασικών λογοτεχνικών έργων μιας άλλης εποχής με κριτήριο «το σωστό της σημερινής εποχής». Οι «δέκα μικροί νέγροι» της Αγκάθα Κρίστι θα λογοκριθεί και το «Αχ κουνελάκι, κουνελάκι, ξύλο που θα το φας», θα καταργηθεί, γιατί…. προάγει τη βία.

Καθηγητής απολύθηκε σε άλλη χώρα, επειδή αποκάλεσε ένα μαθητή με το φίλο του και όχι με το φύλο που είχε δηλώσει ο ίδιος. (Πράγματι έχει δικαίωμα ο καθένας να αυτοπροσδιορίζεται, αλλά τι θα γίνει αν κάποιου του ξεφύγει και εκφράσει αυτό που βλέπει κατά λάθος;)

Μαθητής αποβλήθηκε  σε άλλη χώρα, επειδή είχε μπλούζα με λεζάντα ότι: «τα φύλα είναι δύο», και αυτό θεωρήθηκε ότι πλήγωσε συμμαθητές του που θεωρούσαν ότι ανήκαν σε άλλο φύλο. (Άραγε αν εκείνοι φόραγαν μπλούζα ότι τα φύλα είναι δέκα, θα αποβάλλοντο, επειδή θα πληγώνονταν οι ψυχές, των άλλων μαθητών που πίστευαν ότι τα φύλα είναι δυο;;)

Τα δικαία, πράγματι, αιτήματα για την αποτίναξη σκοτεινών και παλαιομοδίτικων νοοτροπιών του παρελθόντος, οδηγεί σε ίσως ακόμα χειρότερα μονοπάτια. Διότι ο άνθρωπος δεν θα κρίνεται από την πραγματική ουσία του, αλλά από μια «στάση θεαθήναι», από το αν θα του ξεφύγει μια λέξη ή θα πει κάτι παραπάνω. Ο τρόμος για το είδος της  έκφρασης πιθανότατα θα κυριαρχήσει και αυτό δεν είναι επιστημονική φαντασία.

Θεωρώ ότι είμαστε ακόμα στην αρχή μιας νέας εποχής, «δικαιοσύνης» και «ελευθερίας» που ανατέλλει. Ο Θεός να βάλει το χέρι του.

 

 

 

 

Η ΒΕΡΟΝΙΚΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ

 

Η ΒΕΡΟΝΙΚΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ

Ωραίο μυθιστόρημα του Κοέλιο, που μέσα από μια συνηθισμένη απόπειρα αυτοκτονίας ψυχαναλύει την άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής με καθρέφτη την προσωπικότητα της 24χρονης Βερόνικα. Στο πρόσωπο της Βερόνικα ο αναγνώστης βρίσκει πολλές φορές τον εαυτό του, μέσα από ερωτήματα που αναδύονται από  θέματα υπαρξιακά. Η 24χρονη αποφασίζει να πεθάνει ενώ τα έχει όλα στη ζωή. Η ρουτίνα σκότωσε σε εκείνη κάθε διάθεση για ζωή. Αναρωτιέται ο αναγνώστης πως ένα νεαρό άτομο αυτής της ηλικίας, μπορεί να έχει βαρεθεί τα πάντα και να οδηγηθεί στην αυτοκτονία. Το εσωτερικό κενό που μπορεί να νοιώσει κάποιος δεν έχει ηλικία. Η ευτυχία είναι μια κατάσταση της ύπαρξης που δεν επιτυγχάνεται με τις κατακτήσεις του «Εγώ»: χρήματα, επαγγελματική επιτυχία, σεξ, υλικά αγαθά. Ο συγγραφέας «σπρώχνει» τον αναγνώστη στα σκοτάδια του εαυτού του και τον οδηγεί σε συνειδητοποιήσεις. Η γυναίκα δεν πεθαίνει, αλλά ξυπνά σε ένα άσυλο φρενοβλαβών καταριόντας την κακή της μοίρα για την παράταση ζωής που πήρε, δεδομένου ότι έτσι κι αλλιώς θα πεθάνει λόγω ανηκέστου βλάβης σε ζωτικά όργανα. Στο άσυλο ο Κοέλιο στήνει την δραματουργία του αναδεικνύοντας, θέματα: κοινωνικά, θρησκευτικά, και ψυχολογικά. Για την Βερόνικα που είναι υποχρεωμένη να περάσει την τελευταία εβδομάδα της ζωής της εκεί, ο χρόνος περνά δραματικά. Η συναναστροφή με τους γιατρούς και τους ασθενείς όμως, θα την οδηγήσει να αναρωτηθεί για το πραγματικό νόημα της ζωής καθώς και να προβεί σε εσωτερικές αναθεωρήσεις. Η βατή γλώσσα του συγγραφέα και η αφηγηματική ροή του έργου διευκολύνουν τον αναγνώστη να περνά της σελίδες, έχοντας την κρυφή ελπίδα ότι ίσως στο τέλος η γυναίκα θα σωθεί. Σημαντικό ρόλο στην αφηγηματική ροή αποτελεί το ψυχιατρείο στο οποίο εγκλωβίζεται η Βερόνικα. Ο συγγραφέας καταφέρνει να εμφυσήσει νέα πνοή ζωής στη Βερόνικα μέσα από τους τοίχους του χειρότερου θεωρητικά  χώρου, ενός ιδρύματος για ψυχασθενείς. Η συναναστροφή της ηρωίδας με τους «τρελούς» την οδηγεί στο να κοιτάξει καλύτερα μέσα της.  

Το έργο αυτό του Κοέλιο αναδεικνύει το αντίκτυπο που μπορεί να έχει μια ψυχική νόσος σε μια ευαίσθητη ψυχή, όπως της Βερόνικα.  Η κατάθλιψη, οδηγεί σε μια απομόνωση τον πάσχοντα κάτι που καθιστά ακόμη δυσκολότερη την περίπτωση του. Ο φόβος, είναι διαρκώς παρών και σε κάποιες περιπτώσεις όπως της Βερόνικα ο θάνατος φαντάζει σαν λύτρωση. Το ψυχιατρείο όμως ανατρέπει, αυτή την επιθυμία και αφήνει να αναδυθούν διαφορετικά αισθήματα που η ίδια δεν είχε βιώσει. Αυτή η παραδοξότητα είναι που καθιστά ενδιαφέρουσα την ανάγνωση του βιβλίου αυτού. Το περιβάλλον του ψυχιατρείου σπάει τους συμβατικούς κανόνες και τα «πρέπει» και οδηγεί την Βερόνικα στην συνειδητοποίηση της αξίας της ζωής.

Απόσπασμα:

«Μετά το περιστατικό με την «Αδελφότητα» είχε φτάσει να σκεφτεί μερικές φορές: Αν μπορούσα να επιλέξω, αν είχα καταλάβει από πριν ότι οι μέρες μου ήταν ίδιες επειδή έτσι τις ήθελα, ίσως…»

Όμως η απάντηση ήταν πάντα η ίδια: Δεν υπάρχει ίσως, επειδή δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή. Και επέστρεφε  εσωτερική γαλήνη της, γιατί όλα ήταν προκαθορισμένα.

Σε αυτό το διάστημα ανέπτυξε μια σχέση (όχι φιλία), γιατί η φιλία απαιτεί μακρά συμβίωση και αυτό ήταν αδύνατο) με τη Ζένκα. Έπαιζαν χαρτιά – που βοηθούν να περνάει ο καιρός – και καμιά φορά έκαναν μαζί σιωπηλούς περιπάτους στον κήπο.

 Γιώργος Πολ. Παπαδάκης

Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

 

Αυτή η «παραμύθα» για τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή, όλων των εποχών με έχει κουράσει για δυο λόγους. Ο ένας είναι ο προφανής. Ολοι στο ΠΑΡΩΝ τους συνήθως θεωρούν κορυφαίο αυτόν που συναρπάζει σε παρόντα χρόνο και συνήθως αυτοί είναι νέοι η πολύ νέοι, που δεν έχουν εποπτεία του ΟΛΟΥ. Απλό παράδειγμα, ενώ «όλοι» ξέρουν ότι στο Ελληνικό τραγούδι, η κύρια διαμάχη είναι Μπιθικώτσης ή Καζαντζίδης, αν γίνει ψηφοφορία, θα βγει πρώτος ο …Ρέμος, ή δε ξέρω ποιος άλλος «φερόμενος ως τραγουδιστής». 

Άρα για να κρίνεις, πρέπει, είτε έφηβος είσαι είτε 80άρης, να έχεις εποπτεία του ΟΛΟΥ. Το δεύτερο και κρισιμότερο είναι ότι κρίνουν, με βάση … ιστορίες του τύπου: πόσα μουντιάλ πήρε, πόσες χρυσές μπάλες πήρε, πόσους τίτλους πήρε και ξεχνάνε το σημαντικότερο. 

Το ποδόσφαιρο ΕΙΝΑΙ ΟΜΑΔΙΚΟ ΑΘΛΗΜΑ. Τι θα γίνει πχ αν ο Μέσι (για να πω ένα φανταστικό παράδειγμα) αποφασίσει να παίξει στην ….Προοδευτική δυο χρόνια;; θα πέσουν τα στατιστικά του;;; Δηλαδή αν σήμερα, οι ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΙ , χάνανε 2 πέναλτι και το έχανε η Αργεντινή, τι θα σήμαινε για το Μέσι;;; Κύριοι. ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ. Ούτε γενικότητες και βερμπαλισμοί (Είναι Θεός, Ο δεύτερος πίσω από τον Χ…..μακράν, είναι από άλλο πλανήτη) ούτε «δαχτυλίδια» όπως στο NBA. Ούτε τίτλοι, ούτε είναι καλό παιδί και σοβαρός ενώ ο άλλος είναι αλήτης. 

ΜΟΝΟ ΑΤΟΜΙΚΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ… Είναι καμιά 25αρια: Σουτ (όλα τα είδη σουτ, όπως και σουτ από 30 ή 40 μέτρα), Γκολ, ασίστ, τρέξιμο με μπαλα, τρέξιμο χωρίς μπάλα, σταθερότητα απόδοσης, διάρκεια καριέρας, τρίπλα, Μακρινές μεταβιβάσεις, κεφάλι …και άλλα αρκετά… Γνωρίζω ότι είναι δύσκολο κάτι τέτοιο, γιατί σε αρκετά από αυτά χρειάζονται έρευνα και στατιστικά που από την εποχή του Πελέ, είναι δύσκολο να βρεθούν, αλλά αυτά είναι. Εκτός αν κάποιος, ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, θέλει να κρίνει προσωπικότητα. Αλλά αυτό είναι άλλο καπέλο. ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ, ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΔΕΝ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟΤΕΡΟΣ!!!!   ΥΓ: Μάλλον είναι ο Πελέ!!!

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ, ΛΑΞΕΥΤΗΣ ΤΟΠΙΩΝ ΑΠΟ ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΟΥ

 

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΟΥ -  "ΛΑΞΕΥΤΗΣ ΤΟΠΙΩΝ", Γιώργου Πολ. Παπαδάκη, ΔΙΦΡΟΣ, Αθήνα, 2017.

 

Στις μέρες μας ως γνωστόν, γράφεται αρκετή ποίηση και πολλοί λογοτέχνες καταπιάνονται με αυτό το είδος του λόγου, το απαιτητικότερο και δυσκολότερο. Παρόλο που ο περισσότερος κόσμος δεν διαβάζει ποίηση υπάρχουν αρκετοί ποιητές που γράφουν καλή ποίηση και αρκετοί είναι αξιόλογοι. Ένα από τα ωριμότερα και ωραιότερα βιβλία που διάβασα τα τελευταία δέκα χρόνια, είναι το βιβλίο «Λαξευτής Τοπίων» του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη. Ο Παπαδάκης έχει μια σημαντική διαδρομή στο ποιητικό γίγνεσθαι από το 2001  («Στα μπαλκόνια του ουρανού»). Ύστερα από έξι βιβλία με περισσότερο λυρική και περιγραφική διάθεση, ο ποιητής αφήνει το δυνατό αποτύπωμά του με τη συλλογή «Νέα Ατραπός», το 2014. Πρόκειται για 30 ποιήματα με στοχαστικό υπόβαθρο, συγκρατημένη λυρικότητα και ουσιαστική διακειμενικότητα. Με τη νέα αυτή στροφή, (που χαιρετίστηκε από την κριτική, ο ποιητής γίνεται εσωτερικότερος. Ύστερα από τρία χρόνια ουσιαστικής εμβάθυνσης και αναστοχασμού ο Παπαδάκης επανέρχεται με το βιβλίο «Λαξευτής Τοπίων». Ακόμα ένας τίτλος που υπονοεί τον «λιθοξόο εσωτερικών τοπίων» και καταστάσεων. Το λιτό αυτό βιβλίο με τα 31 ποιήματα αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα σύγχρονης γραφής, πλήρους αναγνωστικής τέρψης. Το κάθε ποίημα στο «Λαξευτή» αποτελεί κι ένα στοχαστικό κόσμημα, ένα γλωσσικό παράδειγμα συμπυκνωμένης γραφής και γλωσσικής οικονομίας που όμως δεν φτάνει στην «αποστέωση».

             Ο ποιητής αξιοποιεί με εύστοχο τρόπο θέματα και πρόσωπα, από κλασικά κείμενα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και σε αρκετά ποιήματα του εμφανίζονται είτε υπαινικτικά είτε φανερά:

Συνομιλία Φερνάντο Πεσσοά με «Κύριο Τεστ»[1], όπου ο Πεσσόα συνομιλεί με το φαντασιακό πρόσωπο που δημιούργησε ο Πολ Βαλερύ. Ο διάλογος αντανακλά την σχετικότητα της διανοητικής παρατήρησης, όταν έρχεται αντιμέτωπη με το συναίσθημα.

 

            Την ματαιότητα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, όταν ένας γέροντας ονειρεύεται να είχε την δυνατότητα να ξαναγίνει νέος, έστω και αν μπορούσε να ξανανοιώσει μέσω της σατανικής δύναμης του πορτραίτου που ζωγράφισε ο Μπάζιλ Χόλγουρντ στο «Πορτραίτο του Ντόριαν Γκραίυ» του Όσκαρ Ουάιλντ.

 «Είμαι ο ίδιος άνθρωπος σκέφτεται. Απλά η όψη μου έχει αλλάξει λίγο, τι κρίμα να έχει φύγει ο Μπάζιλ Χόλγουρντ, θα μπορούσε να μου φιλοτεχνήσει ένα πορτραίτο. Είδε τη συγκατάβαση στο βλέμμα μου. Δάκρυσε. Δάκρυσα κι εγω». [2]

 ή την υπαρξιακή αγωνία και αβεβαιότητα μέσα από μια μυστική συνομιλία με τον Έλιοτ[3]:

 «Το φευγαλέο κάνει τη διαφορά. Χάνεται μέσα στο κενό. Κάθε στιγμή και μια καταβύθιση. Πώς να μετρήσεις το άπειρο; Πάντως όχι με το κουταλάκι του καφέ»

 Οι μυστικιστικές πινελιές κυριαρχούν στο έργο, είτε έμμεσα είτε άμεσα: στο ποίημα «Μετενσάρκωση», «Ανασύνθεση» και στο ποίημα «η Γαλή»:

 «…Ένα ελαφρύ γουργούρισμα, μια ανάσα, ένα «Ντυάνα» ανώτερο ακόμη κι από ασκητή του Ζεν. Η τέλεια ενσάρκωση του «Πράντζα», ένα ζωικό γλυπτό στο δρόμο προς τη νιρβάνα…»[4]

 Η έννοια της νεοπλατωνικής μονάδος που ήδη εντοπίζεται στο ποίημα «Ένα», της συλλογής «Νέα Ατραπός»

 Το σφυριγμα της ταχείας σε προσπέρασε / Όλα τελειώνουν κάποτε και ξαναρχίζουν απ’ το Ένα»[5]

 

Ή στο «Σπόρο»: Σ’ ένα σπόρο μέσα δονείται ολόκληρο το σύμπαν. [6]/

 επανέρχεται και στο «Λαξευτή» στο ποίημα η «Αλήθεια» με παρόμοια προσέγγιση :

 Στο Όλον η Αλήθεια. Στις φλόγες του φωτός, στο χαμήλωμα του ήλιου, στο υγρό πνεύμα που κυλάει στις παρυφές των βράχων μετά την καταιγίδα, στο σπέρμα της ζωής. / Διερχόμενη από τα βαθιά φαράγγια των βουνών, διασχίζει το πέρας καταλήγοντας στο «Ένα»[7].

 Η μεταφυσική διάθεση στο έργο του Παπαδάκη διαπερνά περισσότερους από έναν πυρήνες: πλατωνική φιλοσοφία, ανατολική φιλοσοφία, χριστιανισμός. Αν και σε στενότερο επίπεδο,  υπάρχουν διαφοροποιήσεις όπως: "όλα απορρέουν από την ουσία μιας πρώτης απρόσωπης αρχής[8]", σε αντίθεση με τον χριστιανικό Θεό που είναι προσωπικός, ο ποιητής δεν ενδιαφέρεται να προτάξει κάτι, ή να εδραιώσει κάποια φιλοσοφική αρχή. Ο στοχαστής είναι παρατηρητής – χωρίς να προσκολείται σε κανένα μεταφυσικό σύστημα – από τη μία, ενώ από την άλλη «δεσμεύει τη θεία ουσία» σαν υλικό για την ποίηση του. Το προεξέχων για εκείνον είναι το αποτύπωμα του αόρατου στον υλικό κόσμο και η (έμμεση) συγκίνηση, η ελπίδα που προκαλεί:

 «Κάπου γυρίζει, πλησιάζει τη θέα της προσφέρει, στιλπνή παρουσία φασματικής μορφής. Αυτή αρκεί. Μόνο για να την ξαναδώ![9]

 Η ευφιής διαπλοκή του στοχαστικού στοιχείου μέσω της «συνομιλίας» με άλλους συγγραφείς, δημιουργούν ποιήματα στα οποία το προκείμενο που είναι η λεπτή συγκίνηση, διαμοιράζεται ισομερώς με το θαυμασμό, με τον οποίο συντελείται αυτή η μορφολογική σύντιξη. Όπως, στο ποίημα «Μετενσάρκωση»: (συνομιλία με Σαίξπηρ και Κάφκα).

 «Τριγύρω παιδικές φωνές, αντίλαλοι από το παρελθόν. Κλείνω τα μάτια, αθέατες πεδιάδες μιας άφωνης πορείας. Ας μείνει έτσι. Μια Κορντέλια ζητώ κι εγώ, με σάρκα και οστά, όχι από χαρτί. Το δάκρυ της αρκεί να μ’ αναστήσει, κι ας μην είμαι ο βασιλιάς πατέρας. Ας είμαι το σκαθάρι, ένας μικρός Γκρέγκορ Σάμσα. Θα βρω τον τρόπο της μετενσάρκωσης και πάλι.[10]

 Εδώ η έννοια της μετενσαρκωσης δεν αποτελεί μια κατάφαση αποδοχής ινδουιστικών θέσεων, αλλά μια ποιητική διάνοιξη ελπίδας προς την «απόλυτη αγάπη», που αποτελεί το «ιερό δισκοπότηρο» για τον ποιητή. Γι αυτό και το άνοιγμα στην σαιξπηρική Κορντέλια[11], ενώ η ελπίδα της μετενσάρκωσης  δίνει κουράγιο να υπομείνει ακόμα και τον ευτελισμό με τη μορφή ενός εντόμου[12], όπως και στον Κάφκα.

 Ο «βιαστικός» αναγνώστης ή βιβλιοκριτικός μπορεί να διακρίνει ένα καμουφλαρισμένο ποιητικό «Εγώ» πίσω από αρκετά ποιήματα της συλλογής. Θα προτέιναμε το αντίθετο. Η συλλογή αποτελεί έναν ύμνο στην «συλλογική εμπειρία», κάτι που καθιστά το έργο οικουμενικό. Ποιος μεγαλώνοντας δεν αναρωτήθηκε για το πόσες ημέρες του αναλογούν; (Συλλέκτης ημερών), ποιος δεν προσπάθησε να δραπετεύσει από τα στενά δεσμά της συνείδησης του; (Απώλειες). Ποιος δεν είναι δέσμιος των πεποιθήσεων που του έχουν «φυτευτεί» στο υποσυνείδητο από την παιδική ηλικία (Εμμονές;). Ποιος δεν πάλεψε με το φάντασμα των γηρατειών κοιτώντας τον εαυτό του στον καθρέφτη; (Πορτραίτο).

 Οι ρομαντικές και λυρικές καταβολές του ποιητή από το παρελθόν, στον «Λαξευτή Τοπίων» έχουν αμβλυνθεί και έχουν δώσει τη θέση τους στα άλλα στοιχεία που αναφέραμε. Η συχνή χρήση του πρώτου ενικού προσώπου είναι παραπλανητική στα περισσότερα από τα ποιήματα και υπηρετούν όπως προαναφέραμε – όχι έναν ιδιότυπο λυρισμό παρά έναν οικουμενικότερο στόχο. Σε κάποια άλλα, όπως η «Σκιά» - το «Εγώ» είναι το προπέτασμα μιας βαθύτερης ενδοσκόπησης στα μύχια της ανθρώπινης ύπαρξης με τη χρήση του παράδοξου στοιχείου και του νοηματικού ξαφνιάσματος:

 «Με ακολουθεί αυτή η σκιά, προπέτασμα καπνού από τις αναμνήσεις. Ξεφύτρωσε από το τίποτα.  Ξαφνικά. Δεν υπήρχε φως να την εμποδίσει. Πολλες φορές αποποιείται το σχήμα της για να πετύχει το σκοπό της. Παίρνει διάφορα σχήματα, να με παραπλανήσει, λουλούδι, καρέκλα, ακόμα και φεγγάρι. Το κατάλαβα όταν σκόνταψα στο μαύρο της φουστάνι. Δεν μπορώ να αντιληφθώ το παιχνίδι της. Τρέμω και μόνο στην ιδέα του σκοπού της. Εγω είμαι ένας άνθρωπος του φωτός, γι αυτό βαδίζω στο σκοτάδι, μην με βρει η σκιά και με καταπιεί.»[13]

 Η συχνή χρήση του «παράδοξου στοιχείου», ένας εκφραστικός τρόπος, για ένα «νοηματικό σοκ» μέσω μιας αντίφασης, είναι  χαρακτηριστικό της Παπαδάκειας εκφραστικής από τη  «Νέα Ατραπό ακόμα. Το μέσον αυτό το οποίο συναντάται ακόμα και σε αρχαίους ρήτορες (Μένανδρο, Κοιντιλιανό κ.α.) συναντάται και στη νεωτερική ποίηση (Πρατικάκης). Το οξύμωρο αυτό σχήμα όταν χρησιμοποιείται με επιτυχία προσδίδει στο κείμενο μια διαφορετική πνοή που ξεφεύγει από την κοινοτυπία.

 Βγήκα απ’ το όνειρο και είδα τη ζωή. Τη θλίψη του υπαρκτού ολόγυμνη. / Τι κρίμα που το μυρμήγκι - ελέφας δεν υπάρχει! Κι εκείνο το μικρό κουνούπι με το κεφάλι ελαφιού που με καθοδηγούσε, χάθηκε και πάει…[14]

 Τις φωτεινές σκιές διακρίνεις· εκεί που ο ήλιος δε περνά και το γεράνι φεύγει.[15]

 Ντυμένος με ολόλευκο κοστούμι, προχωρώ γυμνός προς το ικρίωμα. Η θηλιά αιωρείται σαν ανεμότρατα· άνεμος δε φυσάει.[16]

 Ένα ακόμα στοιχείο που καθιστά το βιβλίο πραγματικό κόσμημα ποιητικής, είναι η οικονομία του στίχου και η αποφυγή της ρητορείας. Ο ποιητής είναι ακόμα πιο σύμπυκνος από τη «Νέα Ατραπό» κι αυτό χωρίς καμμία «έκπτωση» στο νοηματικό σχεδιασμό. Ο πεζός σχεδιασμός του έργου «Λαξευτής Τοπίων» εμπλουτισμένος με ένα θαυμάσιο εσωτερικό ρυθμό, συγκρατημένο λυρισμό, εξαιρετική εικονοπλασία  και μουσικότητα, προσδίδουν στο έργο αυτό που ο Σαράντος Καργάκος επεσήμανε: «Η συλλογή ποιημάτων «Λαξευτής Τοπίων», πέρα του εξαίρετου τίτλου,  δείχνει ξεκάθαρα ότι ο Γιώργος Πολ. Παπαδάκης είναι ένας φτασμένος ποιητής, που μπορεί σαν τον Παπαδιαμάντη να δημιουργεί ποίηση μέσω του πεζού λόγου. Τι νόημα θα είχε άλλωστε να «τεμαχίσει» , δήθεν σε στίχους το σύνολο του γραπτού κειμένου του; Στο λόγο του υπάρχει ένα λεκτικό κελάρυσμα, μια σύνθεση ποιητικών εικόνων, μια παλμική ροή που , ιδιαίτερα αν κάποιος το διαβάσει δυνατά, είναι αδύνατο να μη νοιώσει τον ποιητικό κραδασμό»![17]

ΕΜΜΟΝΕΣ[18]

 

Όσο αγκαλιάζουμε τις εμμονές το πνεύμα συρρικνώνεται. Όσο ο νόμος της τάξης κυριαρχεί, τόσο τα δεσμά συσφίγγονται. Ελευθερία είναι ο εγκλεισμός των άλλων σε κέλυφος ύπαρξης χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Το Εγω εκτείνεται ανάμεσα στο Τίποτα και τον Θεό· πώς να το μαζέψεις; Όποιος αγγίξει ένα από τα δύο, έχει κατορθώσει το ανέφικτο. Να ενωθεί με τη σιωπή του αχανούς. Να συσπάται αέναα σε έναν οργασμό συμπαντικό· ν’ ανακυκλώνεται.

 Ο Παπαδάκης με το «Λαξευτή Τοπίων» ανέβηκε ένα ακόμα σκαλοπάτι της καβαφικής σκάλας. Κι αν ο Μανόλης Πρατικάκης είχε εκφραστεί έτσι για τη «Νέα Ατραπό» : «…Ένα ακόμη βιβλίο αλλά κι ένα τεράστιο άλμα από την προηγούμενη ποιητική του παραγωγή. Οι αλλαγές είναι ορατές σε όλα τα επίπεδα: στιχουργική, θεματολογία, οικονομία του λόγου,  πυκνότητα, εκφραστική ακρίβεια. Ο λόγος του είναι πελεκημένος με σφυρί και αμόνι. Υπάρχει ουσιαστική διακειμενικότητα, ενώ η γραφή του είναι εύστοχη, ώριμη, πειστική, πηγαία, χωρίς το στοιχείο της υπερβολής»[19],θα υπερθεματίζαμε για το «Λαξευτή Τοπίων», ένα βιβλίο με απόλυτη αίσθηση του μέτρου και της ποιητικής ισσοροπίας σε όλα τα επίπεδα.

Μαρία Πολυχρονιάδου, φιλόλογος, Δεκέμβριος  2022.

---

[1] Πολ Βαλερύ, «Κύριος Τεστ», μτφρ. Τίτος Πατρίκιος, Αθήνα,

[2] Γιώργος Πολ.Παπαδάκης, «Το πορτραίτο», Λαξευτής Τοπίων, Δίφρος, Αθήνα,2014, σελ. 23.

[3] Τ.Σ. Έλιοτ, Το τραγούδι του Προύφροκ».

[4] Γιώργος Πολ.Παπαδάκης, «Η Γαλή», Λαξευτής Τοπίων, Δίφρος, Αθήνα,2014, σελ. 34.

[5] Γιώργος Πολ. Παπαδάκης, «Ένα»,  Αθήνα, Νέα Ατραπός, Δίφρος, Αθήνα,2017, σελ. 7.

[6] Γιώργος Πολ. Παπαδάκης, «Σπόρος»,  Νέα Ατραπός, Δίφρος, Αθήνα, 2017, σελ. 9.

[7] Γιώργος Πολ.Παπαδάκης, «Η Αλήθεια», Λαξευτής Τοπίων, Δίφρος, Αθήνα,2017, σελ. 12.

[8] Για τους νεοπλατωνικούς, η ανθρώπινη ψυχή είναι ομοούσια προς το θείο ον και όταν αυτή βρεθεί εκτός του σώματος μπορεί να ενωθεί τον Θεό^.

[9] Γιώργος Πολ.Παπαδάκης, «Ελπίδα», Λαξευτής Τοπίων, Δίφρος, Αθήνα,2017, σελ. 36.

 

[10] Γιώργος Πολ.Παπαδάκης, «Μετενσάρκωση», Λαξευτής Τοπίων, Αθήνα, Δίφρος, 2017, σελ. 15.

[11] Η αδικημένη κόρη του Βασιλιά Ληρ στο έργο του Σαίξπηρ.

[12] Από τη «Μεταμόρφωση» του Κάφκα.

[13] Γιώργος Πολ.Παπαδάκης, «Η Σκιά», Λαξευτής Τοπίων, Δίφρος, Αθήνα,2017, σελ. 14.

[14]  Γιώργος Πολ.Παπαδάκης, «Μετενσάρκωση», Λαξευτής Τοπίων, Δίφρος, Αθήνα,2017, σελ. 15.

[15] Γιώργος Πολ.Παπαδάκης, «Αυταπάτη», Λαξευτής Τοπίων, Δίφρος, Αθήνα,2017, σελ. 22.

[16] Γιώργος Πολ.Παπαδάκης, «Στι ικρίωμα», Λαξευτής Τοπίων, Δίφρος, Αθήνα,2017, σελ. 31.

[17] Σαράντος Καργάκος, https://www.blogger.com/u/1/blogger.g?blogID=1928140478900092521#editor/target=post;postID=8835705055940299856;onPublishedMenu=overviewstats;onClosedMenu=overviewstats;postNum=2;src=link

[18] Γιώργος Πολ.Παπαδάκης, «Εμμονές», Λαξευτής Τοπίων, Δίφρος, Αθήνα,2017, σελ. 33.

[19] Κρίσεις για το βιβλίο «Νέα Ατραπός», https://www.blogger.com/u/1/blogger.g?blogID=1928140478900092521#editor/target=post;postID=7820864351591225303;onPublishedMenu=overviewstats;onClosedMenu=overviewstats;postNum=17;src=link