Χ. Λ. ΜΠΟΡΧΕΣ, ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛ., ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

 ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΪΣ ΜΠΟΡΧΕΣ, Το Μυστικό Θαύμα (Μυθοπλασίες)

Το διήγημα «Το Μυστικό Θαύμα» (El milagro secreto) δημοσιεύτηκε αρχικά το 1943 στο περιοδικό Sur και στη συνέχεια εντάχθηκε στη θρυλική συλλογή του Χόρχε Λούις Μπόρχες Μυθοπλασίες (Ficciones, 1944), στο δεύτερο μέρος της με τίτλο «Τεχνουργήματα» (Artificios). Σε αυτό το κείμενο, ο Μπόρχες καταφέρνει το ακατόρθωτο: παίρνει μια βαθιά εγκεφαλική, σχεδόν μαθηματική σύλληψη περί χρόνου και συνείδησης και την εμφυσά με σάρκα, οστέινο φόβο και αληθινή ανθρώπινη τραγωδία.

Ο Εβραίος συγγραφέας Γιάρομιρ Χλάντικ συλλαμβάνεται στην Πράγα του 1939 από τη Γκεστάπο και καταδικάζεται σε θάνατο. Μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, η μόνη του παράκληση προς τον Θεό δεν είναι η σωτηρία του, αλλά η χορήγηση χρόνου —ενός έτους— για να ολοκληρώσει το ημιτελές θεατρικό του έργο, τους Εχθρούς.

Η πρώτη μεγάλη, συγκλονιστική παραδοξότητα της αφήγησης εστιάζει στην ίδια τη φύση της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ο Χλάντικ δεν ζητά χρόνο για να εκδοθεί, να καταχειροκροτηθεί ή να κερδίσει την υστεροφημία. Γράφει ένα έργο που δεν θα τυπωθεί ποτέ σε χαρτί, δεν θα διαβαστεί από κανένα μάτι και δεν θα παρασταθεί σε καμία σκηνή. Η τέχνη εδώ απογυμνώνεται από κάθε ματαιοδοξία του «Εγώ» και μετατρέπεται σε μια αμιγή, μυστική πράξη καθαρής ύπαρξης και αυτοδικαίωσης απέναντι στον θάνατο.

Ο Θεός εισακούει το αίτημα, αλλά με τον τρόπο του Μπόρχες: δεν αναστέλλει τη σφαίρα με κάποιο θεαματικό, εξωτερικό θαύμα. Ο εξωτερικός χρόνος των ρολογιών και της φυσικής ακινητοποιείται· η σταγόνα της βροχής παγώνει στο μάγουλο του καταδικασμένου, το όπλο μένει προτεταμένο, αλλά η συνείδηση του Χλάντικ απελευθερώνεται και διευρύνεται στο άπειρο. Για τον κόσμο περνάει ένα κλάσμα του δευτερολέπτου· για τον νου του ήρωα κυλάει ένας ολόκληρος, γεμάτος χρόνος. Ο Μπόρχες διακηρύσσει ότι η μόνη πραγματικότητα που αξίζει δεν βρίσκεται στον αντικειμενικό, πεζό κόσμο των συμβάντων, αλλά μέσα στη συνείδηση.

Η δομική συγγένεια με τον Έντγκαρ Άλαν Πόε —και συγκεκριμένα με το διήγημα Η αλήθεια στην περίπτωση του κ. Βάλντεμαρ— είναι παραπάνω από εμφανής. Εκεί όπου ο Πόε χρησιμοποιεί τον μεσμερισμό για να ακινητοποιήσει το σώμα στη μεταίχμιο στιγμή του θανάτου προκαλώντας σωματικό τρόμο και αηδία, ο Μπόρχες παίρνει τον «παγωμένο θάνατο», τον αποστάζει από τη σήψη και τον μετατρέπει σε ένα πνευματικό εργαστήρι. Παγώνει το σύμπαν όχι για να εγκλωβίσει τη σάρκα, αλλά για να λυτρώσει το πνεύμα.

Η διακειμενικότητα, με τις αναφορές στον Παρμενίδη, τον Μπέμε και την εβραϊκή Καμπάλα, δεν λειτουργεί ως επίδειξη ακαδημαϊσμού. Προετοιμάζει το έδαφος για την εύπλαστη φύση του χρόνου και χτίζει το ψυχολογικό προφίλ ενός ανθρώπου που, ακόμα και στον ύπνο του, αναζητά τον Θεό ανάμεσα στα γράμματα μιας ατελείωτης βιβλιοθήκης.

Όταν ο Χλάντικ ολοκληρώνει και την τελευταία λέξη στο μυαλό του, η σταγόνα της βροχής κυλάει, η ομοβροντία ακούγεται και ο συγγραφέας πέφτει νεκρός. Το «Μυστικό Θαύμα» παραμένει ένα από τα κορυφαία δείγματα όπου η φανταστική λογοτεχνία παύει να είναι απλό διανοητικό παιχνίδι και μετατρέπεται σε μια σπαρακτική ανατομία της ανθρώπινης αγωνίας μπροστά στο αμετάκλητο.

Γιώργος Πολ. Παπαδάκης

 

Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΝΟΧΗΣ: ΠΩΣ Ο ΕΡΜΗΤΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΣΕ ΕΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ

Η φαινόμενη δυσκολία, ο ερμητισμός και ο τερατώδης όγκος ορισμένων λογοτεχνικών έργων —από τις αχανείς, λαβυρινθώδεις προτάσεις του Γουίλλιαμ Φώκνερ στο Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ! και τον πολυφωνικό λαβύρινθο του Τζέιμς Τζόις στον Οδυσσέα, μέχρι τη συνειδησιακή αποδόμηση του Σάμιουελ Μπέκετ ή την υφολογική εμμονή του Κλοντ Σιμόν— δεν συνιστούν απλώς αισθητικές επιλογές. Αποτελούν τον πυρήνα ενός ιδιοφυούς όσο και στρεβλού ψυχολογικού μηχανισμού: τη μετατόπιση της ευθύνης από την αποτυχία του δημιουργού στην υποτιθέμενη ανεπάρκεια του αποδέκτη.

Όταν ένα συμβατικό αστυνομικό αφήγημα κουράζει, η ευθύνη καταλογίζεται με συνοπτικές διαδικασίες στον συγγραφέα για τη δραματουργική του φτώχεια. Όταν όμως το Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ! πετάει έξω τον αναγνώστη μέσα από μια χειμαρρώδη, απανωτή περίοδο τεσσάρων σελίδων χωρίς την παραμικρή στίξη, το σύστημα σπεύδει να μετατρέψει την τεχνική έξαψη σε ενοχή. Η αδυναμία παρακολούθησης βαφτίζεται αυτομάτως πνευματική υστέρηση.

Η θεσμοθέτηση αυτών των έργων ως αδιαμφισβήτητων, «υποχρεωτικών» αριστουργημάτων εδράζεται σε τρεις κεντρικούς πυλώνες:

Πρώτον, στον ακαδημαϊκό ελιτισμό και την τακτική της θεσμικής περιχαράκωσης. Η κριτική συνομοταξία και το πανεπιστημιακό κατεστημένο οικοδομούν μια αυστηρή αισθητική ιεραρχία, ψιθυρίζοντας στον αναγνώστη πως η αδυναμία του να αποκρυπτογραφήσει τη ροή της συνείδησης υποδηλώνει ανετοιμότητα. Φοβούμενος τη διαπόμπευση του ακαλλιέργητου, ο δέκτης υποτάσσεται σε ένα ιδιότυπο πνευματικό βασανιστήριο, προσποιούμενος τη μέθεξη για να αποφύγει τον στιγματισμό.

Δεύτερον, στην επικίνδυνη ταύτιση του μόχθου με την ουσιαστική αισθητική αξία. Καλλιεργείται η ψευδαίσθηση ότι η αναγνωστική εμπειρία δεν κρίνεται από την υπαρξιακή της συγκίνηση, αλλά από τον βαθμό της διανοητικής εξάντλησης. Όταν η ανάγνωση απαιτεί γενεαλογικά σχεδιαγράμματα, ερμηνευτικά λεξικά και ιστορικούς χάρτες για να παρακολουθηθούν οι προγονικές καταβολές και οι εσωτερικές παθογένειες των ηρώων, ο αναγνώστης πείθεται απατηλά πως εκτέλεσε έναν άθλο.

Τρίτον, στη χρησιμότητα του κειμένου ως μέσου κοινωνικής υπεροχής και επιδεικτικού εντυπωσιασμού. Η παρουσία του Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ! ή του Infinite Jest στο κομοδίνο δεν λειτουργεί ως αφορμή στοχασμού, αλλά ως παράσημο πνευματικής ανωτερότητας. Η εκδοτική βιομηχανία, διαβλέποντας την ανθρώπινη ματαιοδοξία, δεν εμπορεύεται τη λογοτεχνική ουσία, αλλά το διαπιστευτήριο μιας δήθεν εκλεκτής διανόησης.

Υπάρχει μια καλοστημένη βιομηχανία λογοτεχνικής ενοχής που τρέφεται συστηματικά από την κόπωση του αναγνώστη. Όταν ένα κείμενο ορθώνει τείχη, επιστρατεύοντας μορφολογικούς λαβυρίνθους και μια δομή που προκαλεί συνειδησιακό κατακερματισμό, το ιερατείο της κριτικής σπεύδει να ανακηρύξει το θαύμα. Αν κουραστείς, σε εγκαλούν για "έλλειψη εργαλείων". Αν προσπεράσεις, σε κατατάσσουν στους απαίδευτους. Αν καταγγείλεις τον βασανιστικό βηματισμό της αφήγησης, σου ανταπαντούν πως η ίδια η φθορά της γλώσσας αποτελεί το υπαρξιακό νόημα. Έτσι, το βιβλίο μετατρέπεται σε κάτοπτρο αυτοθαυμασμού: ο αναγνώστης δεν λατρεύει το έργο, αλλά την αντοχή του να επιβιώσει μέσα σε αυτό. Το αριστούργημα δεν αξιολογείται πλέον από το αν άγγιξε την ανθρώπινη ψυχή, αλλά από το πόσο ψηλά τοποθέτησε τον πήχη της κοινωνικής του διαφοροποίησης.

Το δια ταύτα δεν συνιστά μια ισοπεδωτική απόρριψη — ο Φώκνερ υπήρξε αναμφισβήτητα ένας τεράστιος ανατόμος της ανθρώπινης παρακμής. Ωστόσο, η δογματική αγιοποίηση αυτών των έργων μετατρέπει την υφολογική δυσκολία σε ηθική και πνευματική υπεροχή. Όποιος λυγίσει στη διαδρομή καταδικάζεται στη ρετσινιά του ανεπαρκούς, ενώ όποιος φτάσει στο τέρμα γίνεται συνένοχος στη διατήρηση του μύθου, προκειμένου να μην αποδειχθεί μάταιος ο προσωπικός του μόχθος.

Η συντριπτική πλειονότητα αυτών των έργων δεν εμφανίστηκε στο κενό, αλλά αποτελεί γέννημα του λογοτεχνικού μοντερνισμού του πρώτου μισού του 20ού αιώνα —μιας περιόδου όπου η κρίση των παραδοσιακών αξιών και ο κατακερματισμός της ανθρώπινης συνείδησης οδήγησαν σε μια ριζική, συχνά ακραία αμφισβήτηση των αφηγηματικών φορμών. Συγγραφείς όπως ο Φώκνερ, ο Τζόις και ο Μπέκετ επιχείρησαν να αποτυπώσουν το χάος του σύγχρονου κόσμου διαλύοντας τη γραμμική αφήγηση, αποδομώντας τη σύνταξη και επιστρατεύοντας τον εσωτερικό μονόλογο. Ωστόσο, αυτό που ξεκίνησε ως μια αυθεντική, ειλικρινής πρόθεση να εκφραστεί το υπαρξιακό αδιέξοδο μιας ολόκληρης εποχής, στην πορεία περιχαρακώθηκε από το ακαδημαϊκό ιερατείο, μετατρέποντας την ιστορικά αιτιολογημένη μορφολογική δυσκολία του μοντερνισμού σε ένα διαχρονικό, δογματικό θέσφατο ελιτίστικου εκφοβισμού.

Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, ο αυθεντικός αναγνώστης οφείλει να αποτινάξει τις ενοχές. Η απόλαυση της τέχνης δεν μετριέται με γαλόνια, ούτε η λογοτεχνική αξία εξαρτάται από τον βαθμό της δυσκολίας. Ο Τολστόι, ο Ντοστογιέφσκι ή ο Καζαντζάκης δεν απαίτησαν ποτέ την υποταγή του αναγνώστη σε έναν ελιτίστικο εκφοβισμό, αλλά την ειλικρινή του βύθιση στην ανθρώπινη τραγικότητα. Η απόφαση να αφεθεί ένα βιβλίο στην άκρη όταν δεν συνομιλεί με την ψυχή του δέκτη δεν αποτελεί τεκμήριο αδυναμίας, αλλά πράξη πνευματικής ελευθερίας και αυτοσεβασμού.

Γιώργος Πολ. Παπαδάκης

ΟΥΤΣ - ΜΠΡΟΥΣ ΤΣΑΤΟΥΝΙΝ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

 

ΟΥΤΣ - ΜΠΡΟΥΣ ΤΣΑΤΟΥΝΙΝ

Η νουβέλα «Ουτς» (Utz) του Μπρους Τσάτουιν, που εκδόθηκε το 1988 και αποτελεί το κύκνειο άσμα του Βρετανού συγγραφέα, αποτελεί ένα υπόδειγμα συμπυκνωμένης πρόζας. Πρόκειται για ένα ολιγοσέλιδο έργο, το οποίο όμως διαθέτει τέτοια σφιχτή αρχιτεκτονική δομή και ρέοντα, αβίαστο λόγο, που καταφέρνει να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα, χωρίς να διολισθαίνει ποτέ στην ευκολία του εντυπωσιασμού. Η λογοτεχνική του αξία σφραγίστηκε άλλωστε και επίσημα με τη συμπερίληψή του στη βραχεία λίστα (Shortlisted) για το σπουδαιότερο βρετανικό λογοτεχνικό βραβείο, το Booker Prize (1988).

Το Λογοτεχνικό Είδος και το Ύφος της Γραφής

Λογοτεχνικά, το «Ουτς» κατατάσσεται στα Φιλοσοφικά / Στοχαστικά Μυθιστορήματα (Philosophical Novels), εμπεριέχοντας έντονα στοιχεία ψυχογραφήματος και μεταμοντέρνας μυθοπλασίας, καθώς ο συγγραφέας θολώνει έξυπνα τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας.

Το ύφος του είναι δωρικό, κομψό και λεπτά ειρωνικό. Ο Τσάτουιν αποφεύγει τον μελοδραματισμό και τις συναισθηματικές εξάρσεις, υιοθετώντας μια αποστασιοποιημένη, σχεδόν ανατομική οπτική, όπου το μαύρο χιούμορ συνυπάρχει με τον βαθύ υπαρξιακό στοχασμό.

Η Εμμονή ως Υπαρξιακό Καταφύγιο και Ματαιότητα

Ο Τσάτουιν στρέφει το ανατομικό του φακό πάνω στην εκκεντρική προσωπικότητα ενός μανιακού συλλέκτη, του Κάσπαρ Ουτς. (Η κύρια δράση του βιβλίου τοποθετείται στον Ψυχρό Πόλεμο, στην ολοκληρωτική Πράγα της κομμουνιστικής Τσεχοσλοβακίας).

Το σπουδαίο επίτευγμα του συγγραφέα έγκειται στο ότι κατορθώνει να αποδώσει όχι μόνο τον εσωτερικό ψυχισμό και την παθολογία του ήρωα, αλλά και ολόκληρο το ιστορικό και πολιτικό κλίμα της εποχής στην οποία έζησε, απαλλάσσοντας το κείμενο από ατελείωτες, περιγραφές και μακροσκελείς αναπαραστάσεις.

Στον πυρήνα του βιβλίου δεσπόζει η προσκόλληση στα υλικά αγαθά —στην προκειμένη περίπτωση, στην αμύθητης αξίας συλλογή πορσελανών Μάισεν— και η βαθιά ματαιότητα που αναβλύζει από αυτήν. Η εμμονή με την ύλη δεν αποτελεί απλώς ένα χόμπι, αλλά εμποτίζει ολόκληρη την ύπαρξη του εκκεντρικού Ουτς. Ο ήρωας εγκλωβίζεται σε ένα τραγικό υπαρξιακό αδιέξοδο: αρνείται να δραπετεύσει στη Δύση για να σώσει την ελευθερία του, διότι αδυνατεί να αποχωριστεί τα άψυχα αντικείμενά του. Τελικά, η συλλογή που υποτίθεται ότι τον προστατεύει από την ασχήμια του εξωτερικού κόσμου μετατρέπεται στην ίδια τη φυλακή του.

Η Τεχνική της Συμπύκνωσης

Ο Τσάτουιν, παρότι φαίνεται εξαιρετικά λεπτομερής στις αισθητικές και πραγματολογικές του αναφορές, χρησιμοποιεί κάθε λεπτομέρεια όχι ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ως συμπυκνωμένο σύμβολο. Εκεί που ένας άλλος συγγραφέας θα χρειαζόταν ολόκληρες παραγράφους ή κεφάλαια για να αναλύσει το ιστορικό υπόβαθρο ή την παρακμή, ο Τσάτουιν το πετυχαίνει με μία μόνο κοφτερή εικόνα.

Όπως διαφαίνεται χαρακτηριστικά στο κείμενο, όταν ο αφηγητής περιγράφει το ανακαινισμένο ξενοδοχείο στο Βισύ της Γαλλίας:

«Στο Βισύ, το ξενοδοχείο είχε ανακαινιστεί, λες για να καθαρίσει η κηλίδα από το γεγονός ότι στους χώρους του είχε φιλοξενηθεί η κυβέρνηση Λαβάλ... Το χαλί ήταν μπλε, κι οι τοίχοι σιέλ με άσπρη μπορντούρα: ένα ντεκόρ βρεφονηπιακού σταθμού, που άρμοζε στο καινούριο ξεκίνημα.»

Με τη χρήση της φράσης «ντεκόρ βρεφονηπιακού σταθμού», ο συγγραφέας αντικαθιστά μια ολόκληρη ιστορική ανάλυση. Συμπυκνώνει ακαριαία την τεχνητή, παιδιάστικη και υποκριτική προσπάθεια της μεταπολεμικής Γαλλίας να «ξεπλύνει» τη ντροπή της συνεργασίας με τους Ναζί, κάνοντας ένα δήθεν αθώο «καινούριο ξεκίνημα».

Αντίστοιχα, η περιγραφή του περιβάλλοντος χώρου στη Γενεύη συμπυκνώνει την αίσθηση της σύγχρονης απομάγευσης μέσα σε ελάχιστες λέξεις:

«Ο καφές όμως ήταν νερομπούλι, τα κρουασάν μπαγιάτικα, κι η μαρμελάδα κεράσι είχε γεύση από χημικά συντηρητικά.»

Ο Τσάτουιν δεν χρειάζεται να πλατειάσει. Η αισθητηριακή λεπτομέρεια (τα χημικά συντηρητικά, ο κακός καφές) λειτουργεί ως άμεσος δείκτης της βιομηχανοποιημένης, ψυχρής πραγματικότητας που περιβάλλει τον ήρωα.

Το «Ουτς» παραμένει μια κομψή αλλά καίρια ανατομία της ανθρώπινης κενότητας. Δικαίως αναγνωρίστηκε από την παγκόσμια κριτική και διεκδίκησε το Βραβείο Booker, καθώς αποδεικνύει ότι η μεγάλη λογοτεχνία δεν μετριέται με τον όγκο των σελίδων, αλλά με το ειδικό βάρος των λέξεων και την οξύνοια της ματιάς που αποκρυσταλλώνεται σε αυτές.

ΓΙΑΤΙ Ο ΠΕΛΕ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

 Η αναγνώριση του Πελέ ως του κορυφαίου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών δεν αποτελεί απλώς προϊόν νοσταλγίας, αλλά θεμελιώνεται σε μια συνέργεια απόλυτης κυριαρχίας, ιστορικής επιρροής και μιας σχεδόν απόκοσμης ικανότητας να επαναπροσδιορίζει τα όρια του αθλήματος. Ο «Βασιλιάς» δεν ήταν απλώς ένας χαρισματικός παίκτης, αλλά ένας «αθλητικός υπολογιστής» που διέθετε μια ολιστική αντίληψη του παιχνιδιού, έχοντας κατακτήσει την απόλυτη τεχνική πληρότητα σε μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο δεν διέθετε τις σημερινές επιστημονικές υποδομές.

Στον τομέα των ατομικών ικανοτήτων, ο Πελέ παρουσίαζε ένα ρεπερτόριο χωρίς κανένα «τυφλό σημείο». Η ντρίμπλα του ήταν ένα στρατηγικό εργαλείο όπου το χαμηλό κέντρο βάρους και η ακαριαία αλλαγή κατεύθυνσης άφηναν τους αμυντικούς εκτεθειμένους, ενώ το «κεφάλι ψηλά» αποτελούσε τη μόνιμη στάση του, αντανακλώντας μια έμφυτη περιφερειακή όραση που του επέτρεπε να αρχιτεκτονεί το παιχνίδι από κάθε θέση. Οι μεταβιβάσεις του κάλυπταν όλο το φάσμα της γεωμετρίας του γηπέδου: από τις κοφτές, διαγώνιες μπαλιές ακριβείας των 40 μέτρων, μέχρι τις λεπτεπίλεπτες, «τυφλές» ασίστ με το εξωτερικό του ποδιού, εκτελεσμένες με την ίδια ευκολία και με τα δύο πόδια. Στο σκοράρισμα, ο Πελέ ήταν η προσωποποίηση της οξύνοιας· διέθετε κεραυνοβόλο σουτ από κάθε απόσταση και, παρά το σχετικά περιορισμένο ανάστημά του, είχε έναν εντυπωσιακό «κρεμαστό» χρόνο στον αέρα και μια τεχνική στην κεφαλιά που τον καθιστούσε μόνιμη απειλή για κάθε αμυντική γραμμή.

Αυτή η τεχνική αρτιότητα μεταφράστηκε σε μια απαράμιλλη ιστορική διαδρομή. Ο Πελέ παραμένει ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία με τρία Παγκόσμια Κύπελλα (1958, 1962, 1970), επιβάλλοντας τον ρυθμό του σε μια εποχή εξαιρετικά σκληρών αμυντικών τακτικών. Δεν ήταν απλώς παρών στις επιτυχίες, αλλά υπήρξε ο απόλυτος πρωταγωνιστής, επιδεικνύοντας μια ηγετική φυσιογνωμία που βασιζόταν στην οργανική κυριαρχία στον αγωνιστικό χώρο. Η ικανότητά του να συνδυάζει την αθλητικότητα ενός σύγχρονου σπρίντερ με την ευφυΐα ενός κλασικού «δεκαριού» τον καθιστούσε απρόβλεπτο, ενώ η σταθερότητά του στον χρόνο επιβεβαιώνει ότι δεν είχε περιόδους βαθιάς αγωνιστικής κάμψης.

Πέρα από τα στενά πλαίσια του γηπέδου, ο Πελέ υπήρξε το πρώτο πραγματικό «global brand» της ανθρωπότητας. Η πολιτισμική του επιρροή, που έφτανε στο σημείο να εμπνέει την παύση εχθροπραξιών σε εμπόλεμες ζώνες μόνο και μόνο για να τον δουν να αγωνίζεται, τον τοποθετεί σε μια θέση υπεράνω της αθλητικής ιστορίας. Στην πραγματικότητα, κάθε προσπάθεια σύγκρισης με μεταγενέστερους θρύλους καταλήγει αναπόφευκτα στη σκιά του, καθώς ο Πελέ υπήρξε το αρχέτυπο, ο ηγέτης, ο παίκτης που έθεσε το πρότυπο της τελειότητας πριν καν αυτό κωδικοποιηθεί. Κυριαρχώντας σε συνθήκες όπου οι αντίπαλοι μπορούσαν να τον ανακόψουν με κάθε δυνατό βίαιο μέσο, ο Πελέ απέδειξε ότι η τεχνική ανωτερότητα, συνδυασμένη με το πνεύμα και την ιστορική συνέπεια, είναι αυτό που ορίζει τον κορυφαίο όλων των εποχών. Δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος αθλητής, αλλά η ίδια η ουσία του ποδοσφαίρου προσωποποιημένη, ένα σημείο μηδέν από το οποίο ξεκινά κάθε συζήτηση για το άθλημα, με όλους τους μεταγενέστερους να προσπαθούν, δικαίως, να φτάσουν ή να ξεπεράσουν αυτόν τον αξεπέραστο ορίζοντα. Κάθε 20 χρόνια ο όχλος της εποχής, θα μιλάει για τον κορυφαίο "όλων των εποχών", με κύριο κριτήριο, την ανάπτυξη της τεχνολογίας, την όλο καλύτερη εικόνα από την τηλεόραση και την "μόδα". Για να αναλύσουμε την υπεροχή ενός αθλητή σε σχέση με την εποχή του, η επιστήμη των αθλητικών επιδόσεων χρησιμοποιεί την έννοια της «σχετικής κυριαρχίας» (relative dominance) και της «στατιστικής απόκλισης» (statistical deviation). Για να κατανοήσουμε γιατί ο συγκεκριμένος θρύλος θεωρείται ανώτερος από μεταγενέστερους, πρέπει να εξετάσουμε το ποσοστό απόκλισης της απόδοσής του από τον μέσο όρο των συγχρόνων του, χρησιμοποιώντας τρεις βασικούς πυλώνες:

1. Η Στατιστική Υπεροχή και η Απόσταση από τον Μέσο Όρο Στη στατιστική ανάλυση, η αξία ενός αθλητή δεν κρίνεται από τα απόλυτα νούμερα, αλλά από το πόσο μακριά βρίσκεται από τον μέσο όρο (standard deviation) της εποχής του. Ο εν λόγω παίκτης παρουσίασε μια απόκλιση στατιστικών επιδόσεων (γκολ και ασίστ ανά αγώνα) που ήταν εκθετικά μεγαλύτερη από τον δεύτερο καλύτερο παίκτη της δεκαετίας του 1960, σε σύγκριση με την απόκλιση που παρουσιάζουν οι σύγχρονοι σταρ από τους άμεσους ανταγωνιστές τους. Σε μια εποχή όπου οι αμυντικές τακτικές ήταν λιγότερο οργανωμένες, αλλά οι συνθήκες παιχνιδιού (γήπεδα, ποιότητα μπάλας, υποδήματα) ήταν δραματικά δυσμενέστερες, ο παίκτης αυτός κατάφερε να διατηρήσει μια συνέπεια απόδοσης για δύο δεκαετίες που στατιστικά προσεγγίζει το αδύνατο. Η "ψαλίδα" ανάμεσα σε αυτόν και τον μέσο επαγγελματία της εποχής του ήταν μεγαλύτερη από ό,τι η αντίστοιχη ψαλίδα σήμερα.

2. Βιολογική και Τεχνική «Πληρότητα» (The First Universal Athlete) Επιστημονικά, ο παίκτης αυτός λειτούργησε ως ο πρώτος «ολιστικός αθλητής». Ενώ στην εποχή του οι ποδοσφαιριστές είχαν συνήθως εξειδικευμένους ρόλους (π.χ. καθαροί εκτελεστές ή καθαροί δημιουργοί), εκείνος κατείχε την πληρότητα όλων των δεξιοτήτων σε υψηλό επίπεδο. Η ικανότητά του να διαχειρίζεται την μπάλα με την ίδια αποτελεσματικότητα και με τα δύο πόδια, σε συνδυασμό με την αλτική ικανότητα και την ακρίβεια στις κεφαλιές, τον καθιστούσε έναν αθλητή χωρίς «βιολογικά ή τεχνικά κενά». Στην επιστήμη της εμβιομηχανικής, η ικανότητα εκτέλεσης περίπλοκων κινητικών μοτίβων (ντρίμπλα, πάσα, σουτ) κάτω από πίεση, χωρίς την υποστήριξη της σύγχρονης αθλητικής επιστήμης, υποδηλώνει μια ανώτερη νευρομυϊκή συναρμογή που ξεπερνούσε κατά πολύ το μέσο όρο της περιόδου του.

3. Ο Συντελεστής Προσαρμοστικότητας στο Περιβάλλον Η θεωρία του «ποδοσφαιρικού οικοσυστήματος» υποστηρίζει ότι ένας παίκτης κρίνεται από την ικανότητά του να κυριαρχεί σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Ο εν λόγω παίκτης απέδειξε μια απαράμιλλη ανθεκτικότητα: αγωνιζόμενος σε συνθήκες όπου η προστασία των διαιτητών ήταν μηδαμινή και οι αμυντικοί χρησιμοποιούσαν τη σωματική επαφή ως μέσο ανακοπής (συχνά στα όρια του αντιαθλητικού), δεν εμφάνισε ποτέ αγωνιστική κάμψη. Αν συγκρίνουμε την επίδραση που είχε ένας παίκτης στο παιχνίδι, βλέπουμε ότι ο συγκεκριμένος «εξανάγκασε» τις αντίπαλες ομάδες να αλλάξουν ολόκληρη τη στρατηγική τους για να περιορίσουν μόνο εκείνον, μια μορφή τακτικής απομόνωσης που τον καθιστούσε το σημείο αναφοράς για την εξέλιξη της αμυντικής θεωρίας στο ποδόσφαιρο.

Συμπέρασμα Η ανωτερότητά του δεν έγκειται ΜΌΝΟ, στο ότι θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος σήμερα, αλλά στο γεγονός ότι, συγκριτικά με τους συνομηλίκους του, «ξεκλείδωσε» δυνατότητες που οι υπόλοιποι δεν είχαν καν συλλάβει ως θεωρητικές πιθανότητες. Ενώ οι σύγχρονοι παίκτες είναι προϊόντα ενός βελτιστοποιημένου συστήματος (διατροφή, ανάλυση δεδομένων, τεχνολογία), ο παίκτης εκείνος αποτέλεσε μια ανωμαλία της φύσης: ένας αθλητής που, μέσα από την προσωπική του ιδιοφυΐα, ανέβασε τον πήχη της απόδοσης τόσο ψηλά, ώστε οι μεταγενέστεροι δεν κλήθηκαν να τον ξεπεράσουν, αλλά να προσπαθήσουν να πλησιάσουν το πρότυπο που εκείνος είχε ήδη θέσει πριν από μισό αιώνα.

Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΕΛΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ

 ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΧΑΙΡΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ

Ο Πελέ πήρε την απόφαση να αποσυρθεί από την Εθνική Βραζιλίας (Σελεσάο) το 1971, σε ηλικία μόλις 30 ετών, αμέσως μετά τον θρίαμβο του Μουντιάλ του 1970 στο Μεξικό.

Η απόφασή του αυτή προκάλεσε τεράστια αναστάτωση και, όπως είναι φυσικό, έγιναν γιγαντιαίες προσπάθειες για να τον μεταπείσουν, τόσο από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία όσο και από την ίδια την κυβέρνηση της χώρας.

Μετά τον τελικό του Μουντιάλ στο Μεξικό (21 Ιουνίου 1970), ο Πελέ φόρεσε τη φανέλα της Βραζιλίας συνολικά 4 φορές:

11 Ιουλίου 1971 | Βραζιλία – Αυστρία 1-1 (Φιλικό, Σάο Πάολο)
Απολογισμός: 1 γκολ
Σημείωση: Σκόραρε το γκολ της ισοφάρισης, στο 33ο λεπτό, το οποίο ήταν και το τελευταίο του επίσημο διεθνές γκολ με την εθνική ομάδα.
18 Ιουλίου 1971 | Βραζιλία – Γιουγκοσλαβία 2-2 (Επίσημο Αποχαιρετιστήριο, Μαρακανα
Σημείωση: Αγωνίστηκε μόνο στο πρώτο ημίχρονο. Τα γκολ της Βραζιλίας σημείωσαν οι Ριβελίνο και Ζέρσον.
19 Δεκεμβρίου 1973 | Βραζιλία – Μικτή Κόσμου 2-1 (Τιμητικό/Ευεργετικό παιχνίδι για τον Γκαρίντσα, Μαρακανά)
Απολογισμός: 1 γκολ
Σημείωση: Αγώνας επίδειξης προς τιμήν του συμπαίκτη του, Γκαρίντσα. Ο Πελέ σημείωσε το ένα από τα δύο τέρματα της Βραζιλίας.
31 Οκτωβρίου 1990 | Βραζιλία – Μικτή Κόσμου 1-2 (Φιλικό 50ών Γενεθλίων, Μιλάνο - Σαν Σίρο)

Σημείωση: 20 χρόνια μετά το Μεξικό, σε ηλικία 50 ετών, αγωνίστηκε για 45 λεπτά ως αρχηγός. Μάλιστα, έχασε μια καλή ευκαιρία, ενώ το μοναδικό γκολ της Βραζιλίας πέτυχε ο Νέτο με απευθείας εκτέλεση φάουλ.

Ο αγώνας για να αλλάξει γνώμη

Πολιτικές και Κοινωνικές Πιέσεις: Το στρατιωτικό καθεστώς της Βραζιλίας, υπό τον στρατηγό Εμίλιο Γκαρασταζού Μέδιτσι, πίεσε αφόρητα τον Πελέ να αγωνιστεί στο Μουντιάλ του 1974 στη Δυτική Γερμανία. Ο Πελέ ήταν το απόλυτο σύμβολο εθνικής υπερηφάνειας και η παρουσία του είχε τεράστια πολιτική σημασία για το καθεστώς.
Πίεση από Φιλάθλους και Ομοσπονδία: Η Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Βραζιλίας (CBD) και εκατομμύρια φιλάθλων τον παρακαλούσαν να επιστρέψει, καθώς βρισκόταν ακόμα σε εξαιρετική φυσική και αγωνιστική κατάσταση.
Η παράκληση του 1990: Πριν από το Μουντιάλ του 1990 στην Ιταλία, υπήρξαν ξανά έντονες συζητήσεις και παρακλήσεις να κάνει μια συμβολική επιστροφή στην αποστολή, κάτι που οδήγησε τελικά στη διοργάνωση του μεγάλου φιλικού αγώνα προς τιμήν των 50ών γενεθλίων του στο Σαν Σίρο.

Γιατί αρνήθηκε ο Πελέ;

Παρά τις αφόρητες πιέσεις, ο Πελέ έμεινε ανεπηρέαστος και αρνήθηκε σταθερά να επιστρέψει σε επίσημη διοργάνωση για τους εξής βασικούς λόγους:

Πολιτική διαμαρτυρία: Ο ίδιος αποκάλυψε χρόνια αργότερα ότι ένας από τους κυριότερους λόγους που αρνήθηκε να παίξει στο Μουντιάλ του 1974 ήταν η αντίθεσή του με τη δικτατορία στη Βραζιλία. Δεν ήθελε να χρησιμοποιηθεί το όνομά του για πολιτική προπαγάνδα από το στρατιωτικό καθεστώς.
Η κορυφή του 1970: Ήθελε να αποχωρήσει από το διεθνές ποδόσφαιρο στην απόλυτη κορυφή. Το Μουντιάλ του 1970 θεωρείται από πολλούς η κορυφαία εμφάνιση ομάδας στην ιστορία του ποδοσφαίρου, και ο Πελέ ήθελε η τελευταία ανάμνηση του κόσμου από αυτόν με τη Σελεσάο να είναι αυτή η αξεπέραστη επιτυχία.
Σωματική και πνευματική κόπωση: Είχε ήδη αγωνιστεί σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα (1958, 1962, 1966, 1970), έχοντας υποστεί σκληρά και επικίνδυνα μαρκαρίσματα (ειδικά το 1962 και το 1966), και ένιωθε ότι ο κύκλος του στην Εθνική είχε ολοκληρωθεί.

Το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι: Το τελευταίο του επίσημο παιχνίδι με τη Βραζιλία δόθηκε στις 18 Ιουλίου 1971 στο στάδιο Μαρακανά εναντίον της Γιουγκοσλαβίας (2-2), μπροστά σε 140.000 θεατές που φώναζαν ρυθμικά «Fica!» (Μείνε!), χωρίς όμως να καταφέρουν να του αλλάξουν γνώμη.

ΞΕΝΟΙ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ, ΙΑΝ ΜΑΚ ΓΙΟΥΑΝ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

ΞΕΝΟΙ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ, ΙΑΝ ΜΑΚ ΓΙΟΥΑΝ

Υπάρχουν κάποιες φορές που πιάνεις στα χέρια σου ένα βιβλίο έχοντας συγκεκριμένες προσδοκίες. Ξεκινάς την πρώτη σελίδα με την αίσθηση ότι κάτι πρόκειται να συμβεί, ότι μια αόρατη κλωστή σφίγγει και πως η πλοκή θα σε πάρει μαζί της. Στους Ξένους στη Βενετία του Ίαν ΜακΓιούαν, όμως, αυτό το «κάτι» αργεί πολύ να εμφανιστεί.

Ο συγγραφέας επιλέγει μια εντελώς δική του διαδρομή. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1981 (φτάνοντας μέχρι τη μικρή λίστα του βραβείου Booker) και εντάσσεται στο είδος της σκοτεινής ψυχολογικής πεζογραφίας με έντονα γοτθικά στοιχεία. Με τρόπο περίτεχνο, σχεδόν υπνωτιστικό, ο ΜακΓιούαν βυθίζει τον αναγνώστη σε μια καλοκαιρινή ραστώνη. Παρακολουθούμε ένα ζευγάρι Άγγλων σε διακοπές, τη ρουτίνα τους, τις αργόσυρτες περιγραφές της πόλης και τις αλληλεπιδράσεις τους με ένα άλλο, περίεργο ζευγάρι ντόπιων που βρέθηκε στον δρόμο τους.

Γλωσσικά, το βιβλίο είναι εξαιρετικά καλογραμμένο. Η γραφή του είναι καθαρή, κομψή, ρέει αβίαστα και το μέγεθός του το κάνει να διαβάζεται πολύ εύκολα και γρήγορα. Από την άλλη, αν ψάχνετε για μια περίτεχνη, πολυεπίπεδη πλοκή με συνεχείς ανατροπές, δεν θα τη βρείτε εδώ. Η δομή είναι πολύ απλή και, για το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου, ο αναγνώστης αναρωτιέται σχεδόν αμήχανα: «Πού το πάει ο συγγραφέας;».

Κι όμως, κάτω από την επιφάνεια αυτού του νωχελικού καλοκαιριού, ο ΜακΓιούαν υφαίνει κάτι άλλο. Το «κακό» δεν εισβάλλει κραυγαλέα· είναι περίτεχνα καλυμμένο από την πέννα του, κρυμμένο πίσω από βλέμματα, μισόλογα και μια παράξενη ένταση που σιγοβράζει.

Όταν φτάνεις στο τέλος, η ατμόσφαιρα ανατρέπεται πλήρως. Είναι ένα φινάλε που πολλοί θα χαρακτήριζαν μακάβριο, ίσως και σοκαριστικό.

Το βιβλίο αφήνει τελικά μια αίσθηση ότι η διαδρομή δεν δικαιολογούσε απόλυτα την αναμονή. Παρόλα αυτά, δεν μπορεί κανείς να μην αναγνωρίσει τη μαστοριά με την οποία ο συγγραφέας χειρίζεται το κείμενο μέχρι την τελευταία σελίδα, χτίζοντας μια παράδοξη αίσθηση απειλής μέσα στο πιο ανέμελο τοπίο.

ΤΖΟΥΛΙΑΝ ΜΠΑΡΝΣ- ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΤΕΛΟΣ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

 

ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΤΕΛΟΣ

Το  μυθιστόρημα «Ένα κάποιο τέλος» του Τζούλιαν Μπαρνς   είναι ένα βιβλίο που απέσπασε το Βραβείο Booker το 2011, Είναι ένα έργο διακοσίων σελίδων με σφιχτοδεμένη γραφή.

Πρόκειται για ένα καθαρό δείγμα της σύγχρονης βρετανικής Literary Fiction (της «υψηλής» πεζογραφίας), που επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ίντριγκα και τη φιλοσοφική ανατομία της μνήμης.

Τα δυνατά σημεία και τα «πετάγματα»

Το βιβλίο ξεκινάει εξαιρετικά. Ειδικά στο πρώτο μέρος, ο Μπαρνς παραδίδει μαθήματα γραφής. Με αφορμή την εφηβική παρέα των τεσσάρων φίλων και την παρουσία του ιδιοφυούς Άντριαν, το κείμενο κυλάει ευχάριστα. Κάνει συνεχή, οργανικά «πετάγματα» σε συγγραφείς, βιβλία, ιστορικά γεγονότα και φιλοσοφικά ρεύματα. Η διακειμενικότητα εδώ δεν είναι εκβιαστική· βγαίνει φυσικά μέσα από τις νεανικές συζητήσεις για την ιστορία, τη δικαιοσύνη και τη φύση του χρόνου. 

Η γλώσσα του Μπαρνς είναι κομψή, εγκεφαλική, με μια στεγνή ευρωπαϊκή οικονομία. Έχει ατάκες-ξυράφια για το πώς η μνήμη ξαναγράφει το παρελθόν μας για να μας βολεύει, και η ψυχογράφηση της ενοχής σε ορισμένα σημεία εντυπωσιάζει. 

Τα "αρνητικά" 

Εδώ όμως έρχεται η άλλη πλευρά του νομίσματος. Αν περιμένει κανείς ένα βιβλίο με καταιγιστικό με  σασπένς, δράση που σου κόβει την ανάσα ή ανατροπές θα απογοητευτεί. (Δεν είναι άλλωστε  αυτός ο σκοπός του συγγραφέα).

• Ο πρωταγωνιστής: Ο Τόνι Γουέμπστερ είναι ένας ήρωας απελπιστικά παθητικός. Ένας «μέσος» άνθρωπος που πέρασε τη ζωή του στη σιγουριά της μετριότητας, ένας κλασικός άνδρας "βητάς", που ψάχνει να κάνει σεξ, εγκλωβισμένος σε μια εφηβική ανάμνηση. Η αδράνειά του κάνει την πλοκή σε πολλά σημεία να σέρνεται, καθώς ο ίδιος απλώς παρατηρεί αντί να δρα.

• Η έλλειψη σασπένς: Το «μυστήριο» γύρω από μια παλιά διαθήκη και ένα ημερολόγιο είναι πολύ γραφειοκρατικό για να σηκώσει το βάρος μιας πραγματικής αγωνίας.

• Το τέλος: Το φινάλε είναι το κλασικό βρετανικό ακαδημαϊκό κλείσιμο. Αντί για μια καθαρή, λυτρωτική ανατροπή, ο Μπαρνς επιλέγει υπονοούμενα και γρίφους. Μένεις στο τέλος να αναρωτιέσαι αν η αμφισημία αυτή προσθέτει βάθος ή αν απλώς σου αφήνει μια γεύση ανολοκλήρωτου και «ξενερώματος».

Το δια ταύτα

Το «Ένα κάποιο τέλος» είναι ένα κομψό, πυκνό βιβλίο στοχασμού. Αξίζει να διαβαστεί για την κομψότητα της γραφής του και για τα εξαιρετικά του πετάγματα στην αρχή. Όμως, επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά πως όταν η λογοτεχνία εστιάζει τόσο πολύ στην εγκεφαλική ανατομία, συχνά θυσιάζει τη φλόγα, το πάθος και την ταχύτητα που κρατούν τον αναγνώστη ξύπνιο μέχρι το πρωί.